Jeżeli zaś ze swoim przyjściem każe nam jeszcze czekać, to dlatego, że czas u Boga, który w swej cierpliwości spodziewa się nawrócenia wszystkich ludzi (2 P 3,8n), jest postrzegany inaczej (2 P 3,8).
Interpretując zapisy odnośnie do perspektywy czasowej paruzji, zawarte w księgach Nowego Testamentu, część badaczy Jezusa historycznego wypracowała hipotezę Jezusa jako proroka apokaliptycznego.
Pascha i paruzja Pismo Święte omawia też relację między Paschą i paruzją. Według listu do Efezjan zbawienie jest już osiągnięte (Ef 2,5 n), życie chrześcijan jest ukryte w Bogu (Kol 3,3 n), są już współzmartwychwstali z Chrystusem przez chrzest (Rz 6,3 n). W Ewangelii Jana chrześcijanie otrzymują przestrogę na temat dnia Pańskiego, że będzie to czas poprzedzony licznymi cierpieniami (J 13,19; 14,1; 16,1-4), będzie dniem ostatnim (6,39 n. 44. 54; 11,24; 12,48), nieprzyjaciel będzie wyrzucony precz na zewnątrz (12,31), będzie powszechne zmartwychwstanie na sąd (5,28; 11,24), będzie rzucony ogień (15,6). Według Ewangelii to wszystko wypełnia się już w doczesności (5,25; 12,31): głos Syna Człowieczego zastępuje trąby na sądzie (5,25). Sprawiedliwi otrzymują życie wieczne (5,24), gniew spada na niewiernych (3,36), już teraz objawiana zostaje chwała (1,14; 2,11;