Prorocy jednak szli wbrew tym bardzo powszechnym nadziejom, zaznaczając że zwycięstwo w ów dzień zostanie podarowane tylko Reszcie Izraela. Czas poprzedzający przyjście Pana, będzie również czasem możliwości powrotu do Boga przez pogan. W Starym Testamencie, na określenie Dnia Pańskiego, przytoczonych zostało wiele różnych motywów, np. ciągła potrzeba oczyszczania Izraela (Ml 3,2; Zch 13,1n), obraz gwarancji opieki nad narodem wybranym (Zch 12,1-4), charyzmaty Ducha Świętego (Jl 3; Zch 12,10), raj na nowo odzyskany (Jl 4,18; Zch 14,8), pomsta krzywd na wrogach (Jer 46,10), gdy wybije godzina narodów (Ez 30,3n), odbędzie się „dzień” pomsty Boga Jahwe (Iz 34,8).
Proroctwa Starotestamentalne odnoszące się do Dnia Pańskiego, pozostają w realnym kontakcie z historią: grupa państw z czterech końców świata organizująca się przeciwko Jerozolimie (Zch 12,3), zostanie rozbita przez Jahwe, przychodzącego sądzić całą ziemię (Ps 94,2; 96,13); ziemia zostanie całkowicie wyludniona (Iz 24,1), a narody prowadzone przez Goga, wytracone będą doszczętnie (Ez 38). W ten właśnie sposób okaże się zwycięstwo Boga nad Jego wrogami.