Dzień Pański a życie chrześcijan W nauczaniu św. Pawła i w listach innych apostołów oczekiwanie na ponowne przyjście Chrystusa pozwala chrześcijanom przeżywać doczesność z odpowiednią świadomością: mogli pełniej odkrywać swą godność (1 Kor 3,13), znaczenie aktywności ludzkiej (1 Kor 4,3nn). W nauczaniu św. Piotra, świadomość wciąż zbliżającego się Dnia Pańskiego pozwala wiernym z radością i nadzieją znosić prześladowania (1 P 4,13 n) i oczekując Go modlić się słowami z modlitwy Pańskiej: „Przyjdź Królestwo Twoje”. Wierzyli, że Bóg doprowadzi swoje dzieło zbawienia do końca (Flp 1,6). W perspektywie tego dnia, Listy zwracają uwagę na dar wiary i czystości w życiu wiernych (1 Kor 1,8; Flp 1,9n; 2 Tym 1,12.18), którzy w postawie miłości oczekują tej ostatniej epifanii (2 Tym 4,8). Listy podkreślają też, że tym, kto ma doprowadzić dzieło zbawienia aż do końca, jest Bóg (Flp 1,6). Pisma Jana Ewangelisty podkreślają rolę ufności chrześcijańskiej, dającej podstawę do dumy w obliczu nadchodzącego Dnia Pańskiego (1 J 2,28;