Budynek powstawał w dwóch etapach. Pierwszy (Blok A) z halą turbin parowych i dwoma kominami na końcu każdej ukończono w 1939 roku. Druga część została dobudowana w latach 1953–1955 (Blok B). W momencie otwarcia elektrownia Battersea wytwarzała moc 105 megawatów i była największą elektrociepłownią w Europie. Po II wojnie światowej elektrownia dostarczała ciepłą i zimną wodę do 11 tysięcy mieszkań w rejonie dzielnicy Pimlico. W 1975 roku, z powodu nieopłacalności produkcji, zamknięto blok A, a w 1983 roku – blok B. W 1980 roku elektrownia Battersea została zaliczona do dziedzictwa narodowego Wielkiej Brytanii.
Elektrownia Battersea po zamknięciu thumb|left|Dwa londyńskie symbole: Elektrownia Battersea i Chelsea Bridge Z chwilą zamknięcia elektrowni stworzono szereg planów rewitalizacyjnych. Pierwszy konkurs wygrało konsorcjum zrzeszające m.in. firmę Alton Towers. Ich plany przebudowy zostały przerwane w roku 1989 z powodu braku funduszy. Kolejny konkurs wygrała firma deweloperska Parkview International. Budynek miał zostać przekształcony w hotel, restauracje, kina, teatry i apartamenty. Plany dotyczyły również modernizacji pobliskiej stacji kolejowej Battersea Park. Projekt zakładał wyburzenie czterech wież kominowych z powodu złego stanu technicznego.