Język kumański był w owych czasach również swoistą lingua franca Azji Centralnej. Nie jest on jednak doskonale oddany na stronach kodeksu. Kodeks został spisany przez autorów, dla których język turecki nie był językiem ojczystym, stąd też wiele błędów gramatycznych, fonetycznych i translacyjnych. Ponadto materiał leksykalny przedstawiony w kodeksie obejmuje również wiele dialektów języka kipczackiego.
Zagadki „Zagadki kumańskie” (CC, 119-120; 143-148) są głównym źródłem wiedzy o dawnym folklorze tureckim. Andreas Tietze powiedział o nich „najwcześniejsze zagadki, które stanowią wspólne dziedzictwo ludów tureckich”.
Kilka zagadek z kodeksu:
Aq qoynıñ avuzı yoq. Ol yumurtqa. (CC, 119/143), co w wolnym tłumaczeniu na język polski brzmi: „Biała owca nie ma ust. To jest jajko.”
Kecak ut(a)hi kegede semirrir. Ol huun. (CC, 119/144), co w wolnym tłumaczeniu na język polski brzmi: „Moje niebieskawe dziecko (uwiązane) na postronku rośnie i tyje. Melon”
Oturğanım oba yer başqanım baqır canaq. Ol zengi., co w wolnym tłumaczeniu na język polski brzmi: „Tam gdzie siedzę jest pagórek. Tam, gdzie stąpam jest miedziana czasza. Strzemię.”
Przypisy
Bibliografia
Kipczacki Kategoria:Manuskrypty z XIII wieku