mały|Nagrobek Witolda Łaszczyńskiego na Cmentarzu Powązkowskim Witold Alfred Łaszczyński, pseudonim „Alf” (ur. 22 lipca 1872 w Warszawie, zm. 22 maja 1949 w Pruszkowie) – poeta, literat, tłumacz, dramaturg.
Życiorys Syn Adama Stanisława (redaktora "Kuriera Świątecznego") i Marii z Prawdzic-Łukomskich. Uczestnik spotkań literackich w salonie Deotymy, był jednym z jej faworytów; współpracownik warszawskiej prasy (m.in. "Wędrowca", "Prawdy", "Tygodnika Polskiego"). W latach 1891–1893 był redaktorem tajnego tygodnika "Młody Świat", a od 1902 do 1906 redaktorem czasopisma "Nasze Kłosy". Był członkiem zarządu Młodej Polski, Zrzeszenia Beletrystów, Towarzystwa Literatów i Dziennikarzy oraz członkiem komitetu Kasy Literatów.
Podczas zaborów organizował przedstawienia patriotyczne (m.in. "Leszek Biały", "Kacper Karliński", "Wyrok Jana Kazimierza", "Obrona Częstochowy", "Emigracja chłopska w Warszawie", "Mazepa"), które były wystawiane m.in. w Warszawie, Siedlcach, Sochaczewie, Ciechanowie, Czerwińsku. W 1906 Łaszczyński założył i kierował Teatrem Młodzieży Pracy, przekształconym w Towarzystwo Teatralne Warszawskie im. Wojciecha Bogusławskiego. Z jego inicjatywy wystawiono sztuki popularne i cieszące się dużym powodzeniem, jak "Majster i czeladnik" Korzeniowskiego oraz "Błażek opętany" Władysława Ludwika Anczyca.