Zależnie od stanu trawnika i rodzaju gleby stosuje się: aerację wgłębną – polega na wykonaniu otworów na min. 8 cm głębokości. Stosowane zazwyczaj na trawnikach w których widoczne jest nadmierne zagęszczenie podłoża. aerację powierzchniową – (płytkie napowietrzanie) polega na wykonaniu otworów do głębokości około 2–3 cm przy pomocy aeratorów mechanicznych lub ręcznych.
Zalecenia Trawniki, które w warstwie nośnej zawierają dużo części spławialnych i często są eksploatowane (deptane), wymagają 1–2-krotnego napowietrzania w ciągu roku. Aeracji nie należy wykonywać, gdy gleba jest za wilgotna. Po doprowadzeniu gleby do właściwej wilgotności trawnik należy skosić do wysokości 3 cm i skoszoną trawę usunąć.
Jeżeli chce się uzyskać trawnik o większej elastyczności, to wyrzucone korki ziemi z darnią należy wygrabić i usunąć z trawnika. W celu zwiększenia przepuszczalności podłoża, na powierzchni trawnika trzeba rozsypać piasek. W warunkach klimatycznych Europy Środkowej najodpowiedniejszym okresem aeracji jest lipiec oraz wczesna jesień.
Zobacz też wertykulacja
Przypisy
Bibliografia Barbara Rutkowska, Trawniki, Powszechne Wydawnictwo Rolnicze i Leśne (PWRiL), 1996.
Kategoria:Ogrodnictwo