Do 1963 roku „Mariawita” był wydawany jako dwumiesięcznik. W roku 1964 wydano 9 numerów. Od 1965 do 1970 roku, a także w roku 1974 i 1978 roku „Mariawita” był miesięcznikiem.
Okres płocki, dalszy rozwój czasopisma (1976-1989) Ze względów praktycznych redakcja pisma zaczęła funkcjonować w Płocku, przy Świątyni Miłosierdzia i Miłości. Od tego czasu kierującymi pracami pisma przestali być biskupi. W 1976 roku funkcję redaktora naczelnego, powierzono siostrze Marii Serafinie Boruc. Kontynuowała pracę po przejściu do stanu świeckiego, aż do 1986 roku. Zastąpił ją wtedy Władysław Stanisław Ginter.
Pismo mierzyło się z dużymi problemami organizacyjnymi. Papier był ściśle reglamentowany przez Urząd do Spraw Wyznań. Ten sam urząd ingerował w zawartość czasopisma. Z kolei obowiązek dostarczania artykułów cenzurze, powodował zaburzenie cyklu wydawniczego. Ponadto Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk blokował druk artykułów dotyczących dawnych parafii mariawickich na terenach Kresów Wschodnich. To, wraz ze stale wzrastającymi kosztami druku i problemami finansowymi powodowało regularne ograniczenie wydawania czasopisma. W roku 1985 roku ukazały się jedynie trzy zeszyty. Za rok 1988 wydano tylko jeden numer, który ukazał się na początku 1989 roku.