71 Dywizjon Pancerny (71 dpanc) – pancerny pododdział rozpoznawczy Wojska Polskiego II RP w wojnie obronnej 1939

thumb|czołg TK-3 thumb|Samochód pancerny wz. 34 thumb|Motocykl Sokół 1000

71 dpanc w kampanii wrześniowej

Mobilizacja Dywizjon nie występował w organizacji pokojowej wojska. Sformowany został w dniach 24–25 sierpnia 1939 przez 1 batalion pancerny z Poznania dla Wielkopolskiej Brygady Kawalerii podczas mobilizacji alarmowej w grupie żółtej w czasie A+24.

27 sierpnia 1939, po zakończeniu mobilizacji, dywizjon rozmieścił się w lasach pod Śremem jako odwód dowódcy brygady. Generał Roman Abraham rozdysponował dywizjon przeznaczając szwadron samochodów pancernych do OW „Rawicz”, a szwadron czołgów rozpoznawczych do OW „Leszno”. Dywizjon składał się z dwóch szwadronów: samochodów pancernych, czołgów rozpoznawczych i plutonu techniczno–gospodarczego. Pierwszy z wymienionych pododdziałów uzbrojony był w siedem samochodów pancernych wzór 1934-II, natomiast drugi szwadron w dziewięć czołgów rozpoznawczych TK, oraz cztery czołgi TKS uzbrojone w 20 mm najcięższe karabiny maszynowe wzór 1938 FK-A.

Działania bojowe