Okres międzywojenny Pierwszy dywizjon pod dowództwem mjr. Stanisława Rarogiewicza dyslokowano w Radymnie, dwa następne w koszarach im. gen. Dąbrowskiego – wówczas w Muninie. W kwietniu 1922 całość została przeniesiona do koszar im. ks. Józefa Poniatowskiego w Jarosławiu. Początkowo pułk posiadał trzy dywizjony, każdy po dwie baterie. Bateria 1. była uzbrojona w 100 mm haubice austriackie, natomiast pozostałe baterie (2., 5., 6., 8. i 9.) posiadały armaty francuskie. Później utworzono baterie (3., 4. i 7.).
W czwartek 14 sierpnia 1924 w Jarosławiu, w czasie strzelania, w trakcie ładowania armaty nastąpiła niekontrolowana eksplozja naboju, w następstwie której zginął por. Edmund Ambrozik, ciężkich obrażeń ciała doznali por. Stanisław II Machowski i plut. Zając, a lekkich obrażeń ciała doznał ogn. Friczy. Edmund Ambrozik (ur. 20 listopada 1898) od 1915 był żołnierzem I Brygady Legionów Polskich. W 1919 walczył w obronie Lwowa. Na porucznika został awansowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1920., 17 marca 1938 został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Niepodległości..
W 1926 baterie 7. i 9. zostały rozwiązane, bateria 1. przemianowana na 7., a bateria 4. na 1., baterie 7. i 8. utworzyły III dywizjon.