Jest to okres, gdzie po odpoczynku głosowym czy milczeniu objawy ulegają zmniejszeniu, a zmiany na fałdach głosowych mogą się cofać. Jeżeli w tym okresie chory nadal nadużywa głosu, uraz obu fałdów głosowych pogłębia się, a guzki się powiększają. Powstają tzw. guzki twarde. W okresie, kiedy zmiany są utrwalone leczenie zachowawcze nie jest już możliwe - chory wymaga leczenia operacyjnego.
Diagnostyka Polega na wykonaniu badania krtani (laryngoskopia). Czasami, celem dokładnej oceny zmian wykonuje się wideolaryngoskopię. Obraz laryngoskopowy jest typowy: na obu fałdach głosowych w odcinku przednim stożkowate symetrycznie położone guzki barwy białoróżowej; podczas fonacji guzki stykają się ze sobą. „Wystając” z fałdów głosowych do szpary głośni, powodują one, że same fałdy nie schodzą się całkowicie, lecz powstaje pomiędzy nimi wąska szczelina (niepełne zwarcie szpary głośni podczas fonacji); błona śluzowa krtani (a także początkowego odcinka tchawicy) może być zaczerwieniona, pokryta gęstą śluzową wydzieliną; niekiedy błona śluzowa fałdów głosowych może być obrzęknięta, zaczerwieniona – nastrzyknięta (widoczne poszerzone naczynia na fałdach głosowych). Leczenie W początkowym okresie polega na milczeniu i/lub odpowiedniej rehabilitacji głosowej u foniatry.