Od XII wieku, jako Księstwo Abchazji, cieszyło się ono dość szeroką autonomią, która trwała również po upadku monarchii gruzińskiej i zdobyciu kontroli nad Kaukazem przez Turków osmańskich.

Choć od czasów powstania Królestwa Abchazji elity abchaskie przyjęły gruzińską kulturę i używały języka gruzińskiego, uważa się, że reszta Abchazów (którymi byli głównie chłopi) pozostały przy własnym języku i kulturze. Dzięki temu udało im się przechować je w swej tradycji aż do XIX wieku, kiedy to narodził się abchaski ruch narodowy.

W 1810 roku Abchazja została podporządkowana Imperium Rosyjskiemu. W połowie XIX wieku pojawiło się abchaskie piśmiennictwo, oparte na cyrylicy. Po zniesieniu w 1864 roku przez Rosję autonomii Abchazji, w 1866 wybuchło powstanie narodowe Abchazów, które zostało jednak krwawo zdławione. Kolejne powstanie Abchazów (razem z Czeczenami) przeciwko Rosji wybuchło w 1877 roku i także zostało stłumione. W konsekwencji doszło do masowego wypędzenia nawet 3/4 Abchazów przez Morze Czarne do Turcji (muhadżirstwo). Kolejna duża fala emigracji ludności abchaskiej do tego kraju nastąpiła w latach 1918–1922. W rezultacie powstała tam silna diaspora, która jednak z czasem zasymilowała się z narodem dominującymNowa encyklopedia powszechna PWN.