Tradycyjnie jednak położenie Edenu upatruje się gdzieś na Bliskim Wschodzie, na terenach obecnego Iraku (Mezopotamia), Turcji (góry Taurus, dawniej Urartu), czy w północnym Iranie. W ostatnich latach brytyjski archeolog David Rohl twierdzi, że zidentyfikował pierwotne położenie raju w dolinie Tabriz, w północno-zachodnim Iranie. Eden miałby leżeć w obszarze wyznaczonym dziś przez rzeki: Eufrat-Murat, Araks, Kuzył Uzum, Tygrys. Są to okolice na południe od góry Ararat i w pobliżu jezior: Wan, Urmia, SewanW ogrodach Edenu, Christian Schüle, National Geographic Polska, VI.2008. Na poparcie swojej teorii przywołuje fakt, że Arabowie, podbiwszy te tereny, jeszcze w VIII w. używali starej nazwy Gichon w odniesieniu do Araksu, oraz to, że Kuzył Uzum, nazywana też Uizhun, mogła mieć w przeszłości formę "izhun", co z kolei pochodziłoby od Piszon, który opływał krainę zasobną w złoto, tak jak czyni to Kuzył Uzum. Kolejnym tropem jest istnienie w tamtym rejonie góry Kusheh Dagh (Dagh oznacza górę, a Kusheh miałoby oznaczać Kusz).
Istnieją też teorie wskazujące na położenie Edenu na współcześnie zalanym dnie Zatoki Perskiej (Oaza Zatokowa).