Freiburg im Breisgau/ Basel/ Wien 2005, s. 201–227. Do 1946 roku internowany w Ludwigsburgu. W 1948 uwolniony od wszelkich zarzutów przez komisję denazyfikacyjną w amerykańskiej strefie okupacyjnej.
Po internowaniu wrócił do praktyki adwokackiej w Tybindze i WürzburguHans Otto Kleinmann, Zeitgeschichte in Lebensbildern, tom 7, 1994, Moguncja.. Od 1948 do 1951 był sekretarzem CDU w Württembergii-Hohenzollern. W 1949 roku został wybrany do Bundestagu, utrzymując mandat do 1958 roku. W parlamencie pełnił funkcję przewodniczącego komisji spraw zagranicznych i komisji mediacyjnejKlaus Stüwe, Die großen Regierungserklärungen der deutschen Bundeskanzler von Adenauer bis Schröder, 2002, s. 147–160.. Następnie zaangażował się w politykę landową zostając premierem Badenii-Wirtembergii (1958–1966).
Po rozpadzie koalicji CDU-FDP i odejściu ze stanowiska Ludwiga Erharda, 1 grudnia 1966 roku Kiesinger został wybrany na kanclerza Niemiec, stając na czele rządu tzw. wielkiej koalicji (CDU/CSU i SPD). Za jego rządów doszło w Niemczech do stabilizacji gospodarczej oraz nawiązania stosunków dyplomatycznych z Rumunią, Jugosławią i Czechosłowacją. mały|Grób Kurta Georga Kiesingera|lewo W roku 1967 Kiesinger został wybrany na stanowisko przewodniczącego CDU.