Duchowa Adopcja (właśc. Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego Zagrożonego Zagładą) – inicjatywa wiernych Kościoła katolickiego, polegająca na modlitwie w intencji nieznanego poczętego dziecka, zagrożonego aborcją.
Wbrew nazwie, inicjatywa ta nie ma nic wspólnego z adopcją we właściwym rozumieniu, czyli prawnym przysposobieniem narodzonego już dziecka do rodziny zastępczej. Jest to modlitwa odmawiana przez okres 9 miesięcy – tzn. przez czas wzrostu poczętego dziecka w łonie matki. Dotyczy jednego dziecka, które nie jest znane osobie modlącej się; nie są też znani rodzice dziecka. Duchowa adopcja może być podejmowana wielokrotnie, kolejno, po wypełnieniu poprzedniego zobowiązania przez każdego chrześcijanina: osobę dorosłą, młodzież i również dziecko, ale pod opieką rodziców lub opiekunów.
Praktyka Duchowej Adopcji polega na codziennej modlitwie obejmującej specjalnie zredagowany tekst zaczynający się od słów „Panie Jezu”Diecezja Warszawsko-Praska: Duchowa Adopcja – modlitwa codzienna. oraz jedną Tajemnicę Różańca św. Do modlitwy niektórzy wierni dołączają dobrowolnie podjęte praktyki, np.