Na ziemiach polskich było to szczególnie powszechne w okresie zaborów, zwłaszcza w zaborze rosyjskim i austriackim.
Świeżo mianowana szlachta miała zazwyczaj mniej przywilejów i stała niżej w hierarchii niż szlachta rodowa, mogąca poszczycić się pochodzeniem od rodów panów feudalnych lub rycerskichW 1626 obłożono nową szlachtę podatkiem 10 złotych od łanu ponad pobory na tym sejmie uchwalone, pod karą konfiskaty majątku (t. 3, s. 247). W 1662 nastąpiło ograniczenie sprawowania poselstw na Sejm do szlachty rodowitej (t. 4 s. 395). W 1669 zabroniono nowej szlachcie sprawowania urzędów i godności aż do trzeciego pokolenia, z wyjątkiem zasłużonych, co musiało być indywidualnie zaznaczone w uchwale sejmowej (t. 5, s. 15n).. Nobilitacja mogła być warunkowa, uzależniona od spełnienia określonych nakazów czy zakazówPocząwszy od 1673 nobilitacja i indygenat zostały zastrzeżone dla katolików (t. 5, s. 79), dla dysydentów uzależnione od konwersji (np. 1683, tamże, s. 328). W 1775 postawiono warunek, że nobilitowany powinien nabyć dobra ziemskie wartości 50 000 złotych w ciągu jednego roku (t. 8 s. 164). W 1790 przedłużono ten termin do 3 lat, równocześnie w ciągu roku i sześciu tygodni nobilitowany powinien uiścić przepisaną opłatę stemplową (t. 9, s. 193).