W XX wieku wielu polityków i aktywistów lewicy (zwłaszcza chrześcijańskich socjalistów) odwoływało się do nauki społecznej Kościoła. Przykładem może być Dorothy Day i ruch Catholic Worker Movement, który łączył radykalny pacyfizm, sprawiedliwość społeczną i katolicką wiarę. W Europie powstawały partie chrześcijańsko-demokratyczne i katolickie partie robotnicze o umiarkowanie lewicowym programie, np. w Niemczech, Włoszech i Francji.
Chrześcijańska lewica w dużej mierze wyrosła z doświadczeń duchownych, którzy podejmowali duszpasterską pracę wśród klasy robotniczej. Często rozpoczynali ją bez wyraźnej filozofii społecznej, kierując się jedynie troską duszpasterską i ewangelizacyjną wobec robotników. Było to szczególnie widoczne wśród metodystów i anglo-katolików w Anglii, jak również u katolików, jak Adolph Kolping w Niemczech czy Josef-Leona Cardijn w Belgii.
W Stanach Zjednoczonych chrześcijańska lewica obejmuje szerokie spektrum wyznań: od tzw. kościołów pokoju (np. kwakrów, mennonitów), przez główne protestanckie denominacje, aż po katolików i część ewangelikalnego środowiska.