Hubert otrzymał urząd Justycjariusza.
De Burgh odegrał ważną rolę w walce z francuskim księciem Ludwikiem, wezwanym przez zbuntowanych baronów aby objął angielski tron. Hubert dowodził wówczas flotą, która pokonała liczniejszą flotę francuską w bitwach pod Dover i Sandwich, przyczyniając się w 1217 r. do wycofania się Ludwika z Anglii.
Po śmierci Williama Marshala w 1219 r. de Burgh został faktycznym regentem Anglii w imieniu króla Henryka III. Kiedy Henryk doszedł do lat sprawnych (1227 r.) mianował Huberta 1. hrabią Kentu. 27 kwietnia 1228 r. otrzymał dożywotni urząd Justycjariusza. W 1232 r. intrygi przeciwników Huberta doprowadziły w końcu do usunięcia go z urzędu i uwięzienia. Dwa lata później arcybiskup Canterbury Edmund Rich uzyskał dla Huberta ułaskawienie. Ok. 28 maja 1234 r. de Burgh oficjalnie zrezygnował z urzędu Justycjariusza. Zmarł w 1243 roku
Życie prywatne Hubert był trzykrotnie żonaty. Po raz pierwszy ożenił się z Beatrice de Warenne (zm. ok. 12 grudnia 1214), córką Williama de Warenne i Beatrix de Pierrepont, córki Hugh de Pierreponta. Hubert i Beatrice mieli razem dwóch synów, Jana i Huberta. Odziedziczyli oni dobra ziemskie po ojcu, ale nie odziedziczyli tytułu hrabiego Kentu.