O filmie Sam Peckinpah kontynuował w Dzikiej bandzie swoje rozważania na temat wpływu wojny na psychikę człowieka, rozpoczęte w filmie Major Dundee, będąc jednak pozbawionym dawnych ograniczeń narzuconych przez Kodeks Haysa. Także tutaj zastosował eksperyment formalny – były przestępca, jakim jest Thornton, sam zostaje zmuszony do współpracy z organami ścigania i poszukiwania swojego dawnego kompana, mając pod komendą garść cynicznie podchodzących do kwestii obcego życia pijaków. Pike jest zaś przywódcą zorganizowanej, choć targanej konfliktami wewnętrznymi grupy.
Peckinpah poruszył też w swoim filmie kwestię odwiecznej fascynacji przemocy, zobrazowaną na przykładzie dzieci torturujących skorpiona w mrowisku na początku filmu, a także degeneracji społecznej oraz anarchii, spowodowanych poczuciem wyższości agresora nad osobnikiem pokonanym. Zaprzeczył też mitowi o kobietach nietykalnych niezależnie od ich charakteru, jaki był propagowany m.in. przez Howarda Hawksa w jego westernach Rio Bravo i Rzeka Czerwona – główni bohaterowie nie wahają się zabijać kobiet, które im wyrządziły jakąkolwiek szkodę.