Biblia pauperum (Biblia ubogich) w terminologii naukowej księgoznawstwa i historii sztuki odnosi się do dwóch różnych typów ksiąg późnośredniowiecznych:
Rękopiśmiennej księgi zawierającej wyciąg z Pisma Świętego, przede wszystkim ze Starego Testamentu, przedstawiający w skrócony i przystępny sposób wydarzenia biblijne. Tego rodzaju książki przeznaczone były dla studentów i niższego kleru. Określenie „ubogi" odnosiło się tu raczej do „duchowego ubóstwa" czy „prostoty" czytelników, ich niepełnego wykształcenia, niż do ich statusu materialnego. Ten rodzaj ksiąg nie zawierał zwykle żadnych ilustracjiRyszard Knapiński, Biblia pauperum – czy rzeczywiście księga ubogich duchem?, „Roczniki Humanistyczne” Tom XLVIII, zeszyt 2, 2000, s. 223–245. thumb|Strona z drzeworytniczej Biblia pauperum z XV wieku. Pośrodku „Zwiastowanie Pańskie”, po lewej „Kuszenie Ewy”, po prawej „Runo Gedeona” W najczęściej używanym obecnie znaczeniu termin Biblia pauperum odnosi się do jednego z rodzajów ksiąg (obok Speculum Humanae Salvationis, Bible moralisée i Concordantia Caritatis) zawierających typologiczne zestawienia obrazów ze Starego i Nowego Testamentu. Najwcześniejsze rękopiśmienne przykłady pochodzą z ok. połowy XIV wieku, później pojawiają się egzemplarze blokowe i inkunabuły.