Po wojnie mały|Antonio Angelillo – strzelec rekordowych 34 goli w sezonie ligowym Do oryginalnej nazwy klub wrócił w 1942 roku, lecz po wojnie na drużynę mówiono już po prostu Inter. Nerazzurri wciąż byli w czołówce Serie A, ale na drodze stawał im Juventus albo Milan. Wreszcie w latach 1953–1954 Inter po raz pierwszy zdobył dwa tytuły z rzędu. Zespół prowadził wówczas Alfredo Foni, a grali w nim m.in. świetny bramkarz Giorgio „Kamikaze” Ghezzi, szwedzki lewoskrzydłowy Lennart Skoglund, a w ataku szalał Węgier István Nyers. W kolejnym sezonie Inter zaliczył dramatyczny sezon zakończony na 8. pozycji. Po odejściu Foniego następne dwa lata były nieco lepsze; Inter zajął kolejno 3. i 5. miejsce. Sezon 1957/58 klub z Mediolanu także mógł zaliczyć do nieudanych. W lidze Inter prowadzony przez Jesse Carvera zajął dopiero 11. miejsce. Dwie kolejne kampanie również nie przyniosły żadnych trofeów, klub zajmował 3. i 4. pozycje we włoskiej lidze.