Dla Sycylii fortunniejszy byłby związek z daleką koroną Anglii niż z Francją, zwłaszcza że książę Edmund wyrósł na inteligentnego młodzieńca o otwartym sercu i jego wasale darzyli go prawdziwym przywiązaniem; okazałby się zapewne dobrym królem i założyłby dynastię szczerze oddaną interesom sycylijskich poddanych. Los jednak oszczędził mu meandrów śródziemnomorskiej polityki i Edmund był niewątpliwie szczęśliwszy jako hrabia Lancaster, niż gdyby był królem SycyliiSteven Runciman, Nieszpory sycylijskie, wyd. II, wyd. Książnica, Katowice 2007, , tłum. Łukasz Modelski i Oskar Tyciński.

thumb|left|Herb Edmunda, hrabiego Lancaster W 1264 r. Edmund został lordem strażnikiem Pięciu Portów. 26 października 1265 r. ojciec nadał mu tytuł hrabiego Leicester. W tym samym roku książę został Lordem Wielkim Stewardem. 30 czerwca 1267 r. został 1. hrabią Lancaster. Otrzymał również skonfiskowane ziemie Nicholasa de Segrave'a.

W 1271 r. książę towarzyszył swojemu starszemu bratu Edwardowi w wyprawie krzyżowej do Ziemi Świętej.