W 1510 należała do dekanatu Stęszew”.
Pierwszy zachowany zapis historyczny o wsi pochodzi z łacińskiego dokumentu wystawionego w 1265 i odnotowuje Piotra alias Pietrzyka syna Drogosława z Skórzewa prepozyta katedry poznańskiej oraz biskupa poznańskiego elekta.
Kolejny zachowany dokument pochodzi z kancelerii księcia wielkopolskiego i późniejszego króla polskiego Przemysła II. W 1292 nadał on komesowi Mikołajowi z Gostynia, synowi Przedpełka i wojewodzie kaliskiemu wieś Krosna na rzece Mosina (obecnie to Krosno), którą to wieś książę uzyskał od biskupa poznańskiego Jana Grebicza i kapituły katedry poznańskiej w drodze zamiany za wsie Skórzewo oraz część Młodawska w wyniku czego obie te wsie uzyskały zwolnienie od ciężarów prawa książęcego.
W 1299 (według zachowanej kopii z XVII-XVIII wieku) jako świadka odnotowano komesa Mikołaja ze Skórzewa. W 1306 (wg zachowanej kopii z XV wieku) wspomniano jako świadka Czerniecha (oryg. „Cirnechus”) dziedzica w Skórzewie. W latach 1387-1398 wspomniany został Świętosław Krupka ze Skórzewa. W 1388 odnotowano go jako świadka, w 1396 wraz z Jaśkiem Konarskim z Konar odpierali roszczenia Janusza Bodzewskiego z Bodzewa koło Gostynia do koni. W 1397 Świętosław Krupka toczył proces z Drogosławem sołtysem z Sokołowa o 60 grzywien.