thumb thumb|Czołgi pułku we Lwowie w 1919 roku w czasie wojny polsko-ukraińskiej. thumb|FT-171 Pułku użyte w bitwie pod Dyneburgiem thumb|Polski czołg FT-17 z załogą w czasie defilady w Przemyślu thumb|Brunon Błędzki (pośrodku), 2 Kompania Czołgów, Żurawica 8 września 1925 thumb|Żołnierze 1 pcz thumb|Defilada pododdziałów pułku 19 marca 1933 w Poznaniu. thumb|Oficer pułku – por. Stanisław Szostak thumb|Znaki taktyczne malowane na czołgach lekkich i rozpoznawczych thumb|Znaki taktyczne malowane na pojazdach pancernych 1 pułk czołgów () – oddział broni pancernych Armii Polskiej we Francji i Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.
Formowanie Pułk sformowany został wiosną 1919 roku w składzie Armii Polskiej we Francji z inicjatywy gen. Józefa Hallera i Komitetu Narodowego Polskiego w Paryżu. Sprzęt oraz obsadę większości stanowisk oficerskich i fachowych przejęto z francuskiego 505 pułku czołgów. Pułk był pierwszą polską jednostką wojskową uzbrojoną w czołgi, która zapoczątkowała istnienie broni pancernej w wojskach II RP.
Rozkaz wydany 15 marca 1919 roku nakazywał formowanie pułku w składzie pięciu kompanii który odpowiadał liczbie dywizji strzelców w Armii gen. Hallera.