Zawierały też wiele praktycznych rad i opartych na doświadczeniu reguł postępowania, w tym ujęty w sześciu punktach wzór praktycznego szyfrowania:
System powinien być, jeśli nie teoretycznie, to w praktyce nie do złamania. Projekt systemu nie powinien wymagać jego tajności, a ewentualne jego ujawnienie nie powinno przysparzać kłopotów korespondentom (zasada Kerckhoffsa). Klucz powinien być: możliwy do zapamiętania bez notowania i dodatkowo – łatwy do zmienienia. Kryptogramy powinny być możliwe do przesłania drogą telegraficzną. Aparatura i dokumenty powinny być możliwe do przeniesienia i obsłużenia przez jedną osobę. System powinien być prosty – nie wymagający znajomości wielu reguł ani nie obciążający zbytnio umysłu.
Najlepiej jest znana zasada druga, zwana zasadą Kerckhoffsa. Jej ideą jest, żeby bezpieczeństwo kryptosystemu zależało wyłącznie od jego klucza, natomiast by było niezależne od zachowania tajności jakiejkolwiek innej części systemu.