Opat Berno (1008–48) zastąpił część zachodnią obecnym transeptem otwierającym się na apsydę z wieżą, zdobioną lizenami i fryzami arkadowymi. Świątynię poświęcono w 1048 w obecności cesarza Henryka III.
Upadek W miarę upływu czasu klasztor zaczął podupadać. W 1541 został włączony do diecezji w Konstancji, a tamtejsi biskupi objęli funkcje opatów. W opactwie pozostało zaledwie 12 zakonników łącznie z przeorem oraz kilku nowicjuszy. W 1757 zakonników usunięto siłą i przeniesiono do innych domów zakonnych. Przedstawiciele okolicznych klasztorów celebrowali msze w Reichenau aż do sekularyzacji opactwa w 1802.
Benedyktyni powrócili na wyspę we wrześniu 2001. W 2004 Cella S. Benedict uznana została za filię opactwa św. Marcina w Beuron.
Kultura Klasztor był jednym z najważniejszych ośrodków kultury, nauki i sztuki w średniowieczu. Poeta Walahfrid Strabo sprawował funkcję opata w latach 838–849. Tam powstały jego dwa słynne dzieła: napisane w 826 Visio Wettini (pol. „Wizja Wettina”) dokumentujące mistyczne doświadczenie pierwszego mentora WalafriedaPoetycka wizja piekła, czyśćca i raju wyprzedzała „Boską Komedię” Dantego.