Sentymentalizm – kierunek umysłowy i literacki w Europie w II poł. XVIII w., ukształtowany w opozycji do klasycyzmu.
Cechy stylu sentymentalistycznego Nasilenie pierwiastka uczuciowego. Poszerzenie tematyki literatury i wzbogacenie jej o treści społeczne W literaturze podkreślanie indywidualizmu bohaterów Stylowi retoryczno-oratorskiemu przeciwstawienie intymności i czułości Nastroje relegijne, smutek i melancholia Wprowadzenie uczuć litości i empatii Wprowadzenie folkloru Naśladowanie natury, ale nie ucywilizowanej, lecz prostej, a nawet dzikiej
Ideał osobowy – sensible Ideałem bohatera dla sentymentalistów był człowiek czuły (fr. sensible). Oprócz przesady w wyrażaniu uczuć i afektacji, odznaczał się zamiłowaniem do wsi i przyrody, do której uciekał ze stolicy, z gwaru intryg i zabaw, w poszukiwaniu tkliwych wzruszeń. We własnym ośrodku wiejskim wprowadzał zwyczaje ludzi prostych, niezepsutych przez cywilizację, najczęściej pasterzy i rolników.