Analizy i interpretacje Marcin Radomski w swej monografii poświęconej Kędzierzawskiej odkrył powiązania Wron z późniejszym filmem reżyserki, Jestem (2005). W obu filmach, jak przekonywał Radomski, bohaterami są wykolejone dzieci pozbawione wsparcia dorosłych, naznaczone przez samotność. Filmoznawca zwrócił również uwagę na stylistyczne inspiracje Wron dziełami francuskiej Nowej Fali (przede wszystkim Czterystoma batami, 1959, François Truffauta) i realizmem społecznym Kena Loacha (Kes, 1969).
Katarzyna Citko zwróciła uwagę na symbolikę zarówno nazwiska samej bohaterki, jak i tytułu filmu. Citko podkreślała, że w symbolice chrześcijańskiej wrona figuruje jako uosobienie samotności, a powszechnie uchodzi też za złodzieja. Jednocześnie wrony „symbolizują także wyrodnych rodziców, rzekomo zaniedbujących swoje pisklęta”. Stąd tytuł Wrony w liczbie mnogiej: „Wroną byłaby wtedy nie tylko główna bohaterka, kradnąca sobie odrobinę uczucia, usiłująca zbudować emocjonalne więzi z uprowadzonym Maleństwem, ale także jej matka, niepotrafiąca obdarzyć swojego dziecka miłością ani nawet zainteresowaniem”.