Prawo zwyczajowe – prawo zwyczajowe wykształcone przez społeczeństwo w toku historii. Było prawem niepisanym przekazywanym ustnie z pokolenia na pokolenie, zwłaszcza w czasach najdawniejszych. Z czasem ulegało spisywaniu (np. tzw. zwody, też dokumenty stwierdzające dojście do skutku jakiegoś działaniu o konkretnej doniosłości, spisane przywileje, wyroki sądowe). Prawo zwyczajowe odegrało i uznaje się że odgrywa szczególną rolę w rozwoju prawa międzynarodowego – przynajmniej w tym sensie, że jest bezpośrednio wyodrębnione i nazwane w ten sposób. Prawo zwyczajowe może przechodzić procesy kodyfikacji lub inkorporacji.
Elementy prawa zwyczajowego Do wymogów, które musi spełnić zwyczaj, aby mógł stać się obowiązującym prawem, można zaliczyć: praktykę () – ustaloną, jednolicie wykonywaną i trwałą praktykę postępowania w określonej sytuacji przekonanie o mocy prawnej () – powszechne przekonanie społeczeństwa o prawnie wiążącym oraz potrzebnym charakterze normy zwyczajowej.