Germańskie prawo zwyczajowe miało również kolektywny charakter dziedziczenia majątków. Majątek dziedziczyli zarówno najbliżsi krewni denata jak i jego kuzyni aż do szóstego pokolenia (oczywiście w dużo mniejszych działkach).
Źródła prawa zwyczajowego Wizygoci: Kodeks Euryka () – II poł. V w. Kodeks Rekkeswinta () – 654 r.
Frankowie: (pocz. VI w.) – prawo Franków salickich (VIII w.) – prawo Franków rypuarskich (VIII w.) – prawo Bawarów (IX w.) – prawo Sasów
Longobardowie: Edykt Rotara/ (643 r.) – prawo Longobardów Edykt Liutpranda (I poł. VIII w.)
Anglo-Sasi: Kodeks Etelberta (ok. 600 r.) Kodeks/ Alberta Wielkiego (ok. 890 r.)
Różnice między prawem rzymskim a zwyczajowym germańskim (Longobardów) Tradycja prawna Longobardów była niepiśmienna. Prawo szczepowe tworzył zwyczaj. W Rzymie przeciwnie – cesarz spełniał prawotwórczą rolę. Prawo było przedmiotem naukowego opracowania przez jurystów rzymskich. Prawo rzymskie miało postać usystematyzowanej kodyfikacji. Prawo rzymskie popierało indywidualizm, strzegło interesów jednostki, chroniło prawa kobiet i dorosłych dzieci. U Longobardów jednostka podlegała władzy rodu.