Jan Beaufort (ur. 1373 w Beaufort w Szampanii, zm. 16 marca 1410 w Londynie) – angielski arystokrata, nieślubny syn Jana z Gandawy, 1. księcia Lancaster (syna króla Edwarda III), i Katarzyny Swynford, córki flamandzkiego rycerza Paena de Roet. Legitymizowany 6 lutego 1397 r. Przyjął nazwisko od ojcowskiego zamku w którym się urodził.
Początki kariery W 1390 r. Beaufort wyruszył z angielskim kontyngentem na wyprawę do Afryki Północnej pod wodzą księcia de Burbon. Krzyżowcy wypłynęli 15 maja z Genui i 22 lipca wylądowali w Afryce. 4 sierpnia zaatakowali El Mahadię, ale po siedmiotygodniowym bezskutecznym oblężeniu angielski kontyngent zrezygnował z dalszej walki i pod koniec września powrócił do Anglii. Wkrótce potem Beaufort został pasowany na rycerza. W 1394 r. był gościem zakonu krzyżackiego i brał udział w wyprawie na Litwę. Wkrótce po swojej legitymizacji (10 lutego 1397 r.) Beaufort otrzymał tytuł hrabiego Somerset. W Parlamencie zasiadał pomiędzy Lordem Marszałkiem a hrabią Warwick.