Karta Polaka miała być wydawana na czas nieokreślony i być ważna z paszportem lub innym dokumentem tożsamości. Właściwym organem do potwierdzenia polskiej przynależności narodowej lub polskiego pochodzenia miał być konsul właściwy dla miejsca stałego zamieszkania wnioskodawcy. Projekt składał się z dwudziestu artykułów. Projektodawcy w uzasadnieniu stwierdzili, że „projektowana ustawa nie pociąga za sobą bezpośrednich wydatków z budżetu Państwa”.
Biuro Studiów i Ekspertyz Kancelarii Sejmu w swojej opinii w sprawie zgodności projektu z prawem Unii Europejskiej stwierdziło, że „w obowiązującym prawie wspólnotowym nie istnieją żadne regulacje obejmujące zakres opiniowanego projektu” (strona 11 i 12 druku sejmowego nr 1206). Projekt został natomiast krytycznie oceniony przez rząd Jerzego Buzka i Sekretarza Komitetu Integracji Europejskiej Jacka Saryusza-Wolskiego.