Ernesto de Martino (ur. 1 grudnia 1908 w Neapolu, zm. 9 maja 1965 w Rzymie) – włoski etnolog i religioznawca, działacz polityczny (w latach 1945 - 1950 działał we Włoskiej Partii Socjalistycznej Jedności Proletariackiej w Bari, w 1949 roku we Włoskiej Partii Socjalistycznej w Lecce, w 1950 był członkiem Włoskiej Partii Komunistycznej).
Życiorys W 1932 ukończył studia na uniwersytecie w Neapolu, pod kierunkiem Adolfa Omodea. Doktorat otrzymał za pracę poświęconą misteriom eleuzyńskim. Habilitował się w zakresie etnologii (1951) i historii religii (1954). 1 grudnia 1959 roku został mainowany profesorem historii religii na uniwersytecie w Cagliari (Sardynia).
Ernesto de Martino zajmował się problemami tzw. apokaliptyki kulturowej, antycznymi oraz ludowymi formami religijności południowych Włoch. Jego prace dotyczą ogólnie reformy kultury, konfliktu kulturowego tzn. "konfliktu kultury ludowej z kulturą klas panujących", który uwidacznia się w walce kultury chrześcijańskiej z pogańską na terenach południowych Włoch, a nade wszystko podejmują problematykę historyzmu w naukach o kulturze.