W świecie arabskim małżeństwa władców były zawierane głównie ze względów politycznych, często już przez nastolatków (islam dopuszcza posiadanie czterech żon). Pierwszą żoną Salima została jego kuzynka Man Bai (luty 1585 roku). Od tego czasu zawarł on wiele intratnych związków z członkiniami arystokratycznych rodów, a jedną z jego faworyt była Dżagat Gosini, matka księcia Churrama, przyszłego cesarza Szahdżahana – budowniczego mauzoleum Tadź Mahal.
Jednak małżonką Dźahangira, która odcisnęła największe piętno na historię była Mihrunissa znana również jako cesarzowa Nur Dżahan. Mihrunissa była wdową po Szer Afganie (wojskowym dowódcy, który wsławił się w kampaniach wojennych, m.in. ratując życie młodemu wtedy księciu Salimowi, jednak po koronacji spiskował przeciw niemu i zabił jego mlecznego brata), córką cesarskiego skarbnika – Ghijas-bega. Była to kobieta niezwykłej witalności, urody i inteligencji. Kiedy po śmierci swojego ojca, książę Salim wstąpił na tron, przyjmując imię Dżahangir, 36-letnia wówczas Mirunnisa została damą dworu jego przybranej matki, Rakajji Sultan Begam. Kiedy podczas uroczystości nowego roku cesarz spotkał piękną wdowę na zorganizowanym w haremie bazarze, bez pamięci się w niej zakochał. Ceremonia zaślubin odbyła się w maju 1611 roku i Mihrunnisa została dwudziestą z kolei i ostatnią żoną Dżahangira.