Na gruntach zakupionych od polskich ziemian lub pozyskanych drogą wymiany zorganizowano wówczas trzy kolonie rosyjskie: Kosewkę, Szczypiorną i Aleksandryjską. Ponadto na części dóbr Góra, które skarb państwa rosyjskiego w 1839 również uzyskał poprzez wymianę, powstała kolonia Konstantynowka, zaś na gruntach rządowych założona została kolonia Zakroczymska. W koloniach wzniesiono 74 zagrody, co pozwala domniemywać, że łącznie zamieszkało w nich tyle samo chłopskich rodzin prawosławnych. Liczbę niższą, 60 rodzin, podał wieloletni proboszcz parafii św. Aleksandry ks. Wasilij Torski. Osadnicy pochodzili z guberni pskowskiej. Oficjalnie wskazywano, że wszyscy oni byli „naturalnymi Wielkorusami”. Równocześnie jednak ks. Torski zapisał w swoim szkicu historii cerkwi, że obok języka rosyjskiego władali językiem estońskim (czuchońskim). Pozwala to domniemywać, że ludzie ci pochodzili z ludu Seto. Z kolei część mieszkańców Konstantynowki już wcześniej zamieszkiwała na terenie Królestwa Polskiego. Byli to rosyjscy kupcy, prawosławni lub staroobrzędowcy (do 1869 przeszli do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego).