Pierwszy egzemplarz, mający jeszcze prototypowy układ drewnianych siedzeń wyjechał z fabryki 13 lutego 1952 roku. Na górnym pokładzie był układ 2+3 (w jednym rzędzie w poprzek wagonu znajdowały się dwie ławki rozdzielone przejściem: jedna miała dwa, druga – trzy miejsca). Na dolnym pokładzie duże ławki umieszczono wzdłuż ścian bocznych i na środku, pasażerowie siedzieli bokiem do kierunku jazdy (schemat stosowany współcześnie jedynie w miejscach dla podróżnych z większym bagażem i rowerami oraz niektórych szynobusach, np. SA103). W 1953 roku układ 2+3 zastosowano również na dolnym pokładzie. Drewniane ławki zastąpiono siedzeniami półmiękkimi. W nowszych modelach pojawił się układ 2+2.
W 1954 roku rozpoczęto produkcję zespołów dwuwagonowych. Po zlikwidowaniu trzeciej klasy w 1955 roku wagony zostały przekwalifikowane na klasę drugą. W 1959 roku, po zaopatrzeniu krajowego taboru, zespoły te były eksportowane do innych krajów socjalistycznych, w tym do PRL, gdzie przemalowano je analogicznie do tych w NRD: z wielką nazwą przewoźnika na pasie pomiędzy oknami dwóch poziomów. Od 1970 roku rozpoczęto produkcję wagonów wraz z członem sterowniczym.