Stało się to przyczyną, że znalazł się na marginesie głównej linii politycznej działaczy palestyńskich na przeciąg co najmniej dziesięciu lat, a więc w czasie, gdy główne centrum decyzyjno-polityczne Palestyńczyków przeniosło się najpierw do Gazy, a następnie do Ramalli.
Walka o wpływy w OWP Po śmierci Arafata w roku 2004 Faruk al-Kaddumi, zgodnie ze statutem organizacji, został po nim przewodniczącym Fatahu. Od tego czasu nie było nowych wyborów, w związku z czym nadal zajmował to stanowisko. Jako przewodniczący zaczął zabiegać o przejęcie kontroli nad podzielonym ideologicznie ruchem, a na gruncie OWP zwalczać szefa tej organizacji i prezydenta Autonomii Palestyńskiej Mahmuda Abbasa. Sytuacja stała się tym trudniejsza, że al-Kaddumi próbował przejąć władzę nad OWP (której delegaci mają formalnie wpływ na obsadę stanowisk w Autonomii). Między innymi al-Kaddumi odmawiał Autonomii prawa do obsadzania stanowisk ministerialnych i otwierania placówek dyplomatycznych za granicą. Występował jako obrońca OWP w konfliktach z Autonomią i rzecznik uchodźców, którzy – jak on sam – pozostają na wygnaniu; w obu przypadkach grając na uczuciach Palestyńczyków.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Palestyńscy politycy Kategoria:Urodzeni w 1931 Kategoria:Zmarli w 2024