Zaprojektował szereg innowacyjnych konstrukcji, między innymi budowle o wiszących dachach i konstrukcje funikularne.
Zamieszkał w Stanach Zjednoczonych. W 1965 został zaproszony jako profesor zwyczajny na Massachusetts Institute of Technology, gdzie pracował na pełnym etacie do 1988, kiedy przeszedł na emeryturę. Został profesorem emerytowanym architektury (professor emeritus).
Uważany jest za jednego z pionierów technik linowo-prętowych na zasadzie tensegrity w konstrukcjach lekkich zadaszeń bez zastosowania kolumn nośnych. Napisał książkę Shaping Structures. M.in. wprowadził strumienie sił jako metodę obliczeń konstrukcji. Był znany z umiejętności szybkich obliczeń w pamięci, co prezentował na pokazach w MIT.
W 1997 otrzymał tytuł doktora honoris causa Politechniki Warszawskiej z wniosku Wydziału Architektury i Wydziału Inżynierii Lądowej.
Wystawa „Wacław Zalewski – kształtowanie konstrukcji”, czyli Shaping Structures pokazana na MIT, uzupełniona o polskie eksponaty takie jak np.