thumb|300px|Widok pałacu od strony parku (z tyłu) Pałac Królewski w Casercie (wł. Reggia di Caserta lub Palazzo Reale di Caserta) – dawna rezydencja królewska oraz największa z czterech byłych rezydencji królewskich Burbonów we Włoszech (obok Neapolu, Capodimonte i Portici), wybudowana dla dynastii Burbonów, panujących w XVIII i XIX wieku w Królestwie Neapolu i Królestwie Sycylii (przekształconych potem w jedno Królestwo Obojga Sycylii).
W 1996 pałac wraz z parkiem, akweduktem Vanvitelli’ego (otwartym 7 maja 1762) i zespołem San Leucio, został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Historia W czasie kiedy budowano pałac w Casercie, Królestwo Neapolu nie było ani potężne, ani dobrze prosperujące, reprezentacyjny pałac miał stanowić wizytówkę dynastii Burbonów jako wspaniały, nowy ośrodek administracyjny Królestwa i miejsce do oficjalnych ceremonii. Pałac miał też jednak być bezpiecznym schronieniem dla rodziny królewskiej i dworu, w Neapolu bowiem, który jest położony tuż nad brzegiem morza, Burbonowie narażeni byli na możliwe oblężenia przez wrogie floty.