William Harrison Dillard (ur. 8 lipca 1923 w Cleveland, zm. 15 listopada 2019 tamże) – amerykański lekkoatleta, sprinter i płotkarz, czterokrotny mistrz olimpijski.
Przebieg kariery W 1941 rozpoczął naukę w Baldwin-Wallace College w Berea. Dwa lata później został powołany do wojska. Po zakończeniu służby powrócił do college’u i trenowania lekkiej atletyki. Odnosił sukcesy zwłaszcza w biegach płotkarskich. Był mistrzem USA (AAU) na 120 jardów przez płotki i 220 jardów przez płotki w 1946 i 1947.
Pomimo serii 82 kolejnych zwycięstw w biegach płotkarskich Dillard nie zakwalifikował się do reprezentacji USA w biegu na 110 metrów przez płotki na igrzyska olimpijskie w 1948 w Londynie, ponieważ przegrał zawody kwalifikacyjne. Zajął w nich jednak 3. miejsce w biegu na 100 metrów i w tej konkurencji wystąpił na igrzyskach. Zdobył w niej złoty medal po minimalnym zwycięstwie nad innym Amerykaninem Barneyem Ewellem (wynikiem 10,3 s wyrównał rekord olimpijski). Drugie zwycięstwo odniósł w sztafecie 4 × 100 metrów.
Nie bronił tytułu na 100 metrów na igrzyskach w 1952 w Helsinkach, lecz wystąpił na 110 metrów przez płotki oraz w sztafecie 4 × 100 m. W obu konkurencjach został mistrzem olimpijskim.