Nahlik, Narodziny nowożytnej dyplomacji, Zakład Narodowy im. Ossolińskich – Wydawnictwo, Kraków 1971, s. VI..
W drugim – jako opierający się na założeniach naukowych zespół metod i środków oraz sztuka osiągania celów polityki zagranicznej państwa, prowadzenia i utrzymywania stosunków między państwami a szczególnie prowadzenia rokowań i zawierania traktatówJ. Sutor, Prawo dyplomatyczne i konsularne, op. cit., s.29.
W trzecim ujęciu mianem dyplomacji określa się dysponujący odpowiednimi kwalifikacjami zespół ludzi (służba dyplomatyczno – konsularna) oraz aparat organizacyjny (ministerstwo spraw zagranicznych, stałe i ad hoc misje dyplomatyczne) – realizujący cele i zadania polityki zagranicznej i stanowiący wyodrębnioną służbę państwową, wchodzącą w skład naczelnej administracji państwowejIbid.
Funkcje dyplomacji Funkcje dyplomacji postrzegane są w dwóch płaszczyznach, po pierwsze funkcje dyplomacji jako części składowej polityki zagranicznej, po drugie jako funkcje samego dyplomaty.
Patrząc przez pryzmat dyplomacji jako dziedziny wspomagającej działania polityki zagranicznej państwa, spełnia ona następujące funkcje: określającą, oceniającą, selekcjonującą i preskrypcyjnąPraca zbiorowa pod redakcją prof. dr hab. Włodzimierza Malendowskiego i prof. dr hab.