6 stycznia 1919 podjął pracę w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej i pracował tam do wybuchu drugiej wojny światowej.
To on był twórcą i wieloletnim kierownikiem biblioteki ministerialnej (przed wojną – tej zorganizowanej w 1918 i tej powojennej). W 1922 został zaproszony do udziału w pracach Mieszanej Komisji Specjalnej. Jej zadaniem było wykonanie traktatu ryskiego (1921), w tym punktów dotyczących zwrotu polskich zbiorów bibliotecznych z Petersburga i Kijowa. 8 listopada 1930 został mu nadany Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski „za zasługi na polu pracy społecznej i przy rewindykacji polskiego dobra narodowego z Rosji”M.P. z 1930 r. nr 260, poz. 352..
Pobyt w Moskwie oraz trudności z kompletacją przekonały go o konieczności utworzenia kompendium dotychczasowego stanu wiedzy o polskich zbiorach bibliofilskich. Rozpoczętą pracę kontynuował również podczas okupacji niemieckiej, którą spędził w majątku swojego zięcia w Bielawie niedaleko Warszawy. W czasie powstania warszawskiego (1944) zniszczeniu uległa jego bogata biblioteka (ok. 2000 tomów, 3000 exlibrisów).
Pochowany na cmentarzu parafialnym w SkolimowieWykaz miejsc spoczynku zasłużonych bibliotekarzy warszawskich. Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich.
Przypisy