łącznie dostarczono ich 2600 i 85.000 nabojów. Od 1956 roku prowadzono szkolenie niszczycieli czołgów z użyciem tych granatników. Planowano podjąć także produkcję licencyjną ulepszonego modelu w Polsce, jednakże nie doszło do tego z powodu rezygnacji z granatników tego typu i wybraniu jako standardowy radzieckiego granatnika RPG-2. Oprócz zalet P-27, stwierdzono w Polsce wady, jak niewygodne przyrządy celownicze, zbyt niski dwójnóg, łatwe do uszkodzenia łuski podczas transportu, oraz możliwość porażenia obsługi aluminiową tuleją prowadzącą, stanowiącą część granatu i odrzucaną do tyłu przy wybuchu granatu na odległość do 200 m. Do połowy lat 60. granatniki te wycofano i sprzedano za granicę, pozostawiając jako standardową broń RPG-2, produkowane w Polsce.
Podczas prób w Polsce uzyskano przebijalność płyt pancernych w granicach 132-174 mm oraz ściany schronu żelbetowego grubości 52 cm.
Dane taktyczno-techniczne Kaliber: wyrzutni: 45 mm pocisku: 110 mm (pocisk nadkalibrowy) Masa: całkowita: 6,40 kg pocisku: 3,75 kg Długość w położeniu marszowym: 1030 mm Prędkość początkowa pocisku: 70 m/s Donośność: 150 m Szybkostrzelność: 4-5 strz./min Przebijalność: 150 mm (pod kątem 60°)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Granatniki przeciwpancerne Kategoria:Czechosłowacka broń strzelecka