tylko 20 z 500 księży diecezji nie zostało wypędzonych, uwięzionych ani zamordowanych. Pius XII w związku z tym cofnął swoją decyzję o niezastępowaniu polskich biskupów niemieckimi (nawet tymczasowymi), mianując Carla Marię Spletta, biskupa Gdańska, administratorem apostolskim diecezji chełmińskiej. Decyzja ta została uznana za zdradę polskiego rządu na uchodźstwie, ponieważ konkordat z 1925 r. zakazywał umieszczania jakiegokolwiek terytorium Polski pod jurysdykcją biskupa spoza Polski.

Szpiegostwo niemieckie RSHA przeniknęła do nuncjatury berlińskiej przez niemieckiego księdza, który służył Orsenigowi jako doradca w sprawach niemieckich i wschodnich Europy. Według Alvareza i Grahama szpiegostwo to zapewniło „dostęp do postaw i intencji nuncjusza”. Główny asystent Orseniga był w rzeczywistości tajnym członkiem partii nazistowskiej. Nie wiadomo, czy sam Orsenigo był świadomy przynależności partyjnej swojego asystenta, jednak fakt ten był z pewnością znany Robertowi Leiberowi, niemieckiemu jezuicie, który służył jako jeden z najbliższych powierników i doradców Piusa XII podczas wojny.

Dziedzictwo