W końcu lat 80. XIX wieku władze miasta rozpisały konkurs, w wyniku którego powstał projekt żelaznego, dwuprzęsłowego mostu o długości 70 metrów, pełniącego jednocześnie rolę jazu, który mógł być podnoszony i opuszczany za pomocą hydraulicznych siłowników. Ze względu na brak odpowiednich środków finansowych projektu nigdy nie zrealizowano.
W 1905 roku oddany został do użytku nowy, stalowy most o konstrukcji kratownicowej zaprojektowany w gdańskiej pracowni Alexa Feya. Przez most poprowadzono tory tramwajowe, dzięki czemu przedłużono trasę tramwajowi numer 6 do Rynku Śródeckiego. Most miał jednak wady konstrukcyjne – przy zbyt dużym obciążeniu, część elementów traciła nośność, dlatego wprowadzono na nim ograniczenia w ruchu. W 1912 roku rządowy budowniczy Schlüssberg zaprojektował nowy 65-metrowym most, który został wzniesionym pod kierownictwem H. Schultza i otwarty 13 listopada 1913 roku. Konstrukcja ta dotrwała do 5 września 1939, gdy wysadziły ją wycofujące się oddziały Wojska Polskiego. Wcześniej, w latach 1919–1921, rozebrano Jaz Katedralny.