Siły francuskie w Dakarze zostały tuż przed atakiem wzmocnione przez dwa krążowniki lekkie typu La Galissonnière i trzy wielkie niszczyciele (o czym niżej). Dysponowały także trzema okrętami podwodnymi i kilkoma mniejszymi jednostkami. Duże zagrożenie stanowiły silne baterie nadbrzeżne – na wyspie Goree przed wejściem do portu były 2 działa 240 mm, 4 działa 138 mm i 1 działo 90 mm plot; na przylądkach Manuel i Bel Air po obu stronach portu również były po 2 działa 240 mm, ponadto w pobliżu miasta były dwie dalsze baterie. Na lotnisku w Dakarze stacjonowało francuskie lotnictwo. Dowódcą morskim Dakaru był kontradmirał Marcel Landriau.

Incydent z krążownikami francuskimi Konwoje z alianckim zespołem desantowym wypłynęły z Wielkiej Brytanii 26 i 31 sierpnia 1940, docierając 17 września do Freetown. Skoncentrowano tam też siły wsparcia z okrętów z Gibraltaru oraz operujących na Południowym Atlantyku. Tymczasem rząd Vichy postanowił odzyskać kontrolę nad Francuską Afryką Równikową, która przystąpiła do Wolnej Francji. W tym celu 9 września 1940 wysłano z Tulonu do Dakaru trzy nowoczesne krążowniki lekkie typu La Galissonnière („Montcalm”, „Georges Leygues” i „Gloire”) i trzy wielkie niszczyciele typu Le Fantasque pod dowództwem kadm.