Hiacynt Przetocki (ur. ok. 1599 w Ostrzeszowie, zm. 1655 w Wysokiej) – jezuita, kaznodzieja, poeta polskiego baroku, piszący pod kryptonimem P.H.P.W., herbu Nałęcz.
Życiorys Urodzony około 1599 w powiecie ostrzeszowskim (Wielkopolska), w rodzinie ziemiańskiej. W 1617 wstąpił w Krakowie do zakonu jezuitów. Uczył się kolejno w Krakowie (1617-1620), Sandomierzu (1620-1621) i Kaliszu (1622-1625), gdzie otrzymał wykształcenie humanistyczne. W latach 1626–1630 Przetocki nauczał w Poznaniu i we Lwowie w klasach syntaksy i retoryki. W 1630 podjął studia teologiczne w Krakowie, gdzie w 1632 otrzymał święcenia kapłańskie, a w 1634 został prefektem szkół jezuickich. Pod koniec 1634 otrzymał zwolnienie z zakonu i poświęcił się pracy duszpasterskiej. W 1637 został plebanem we wsi Wysoka (do 1642), w hrabstwie szydłowieckim, a w 1650 powierzono mu obowiązki dziekana radomskiego. Zmarł prawdopodobnie w 1655, w Wysokiej koło Szydłowca. Poeta dojrzałego baroku, drugorzędny, ale dość popularny w epoce.