Realne niebezpieczeństwo akcji było związane też z tym, że władze PRL utrzymywały polityczne, gospodarcze i wywiadowcze kontakty z państwami arabskimi – i jak w przypadku innych krajów socjalistycznych, wspierały organizacje terrorystyczne walczące z Izraelem. Członkowie tych ugrupowań przyjeżdżali do Polski (zwłaszcza po wojnie sześciodniowej), prowadzili w niej interesy, kształcili się i korzystali z sanatoriów. Istniało więc ryzyko, że dowiedzą się o akcji i podejmą próby przeciwdziałania jej.
Przedstawiciele Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, Urzędu Rady Ministrów, Ministerstwa Transportu oraz LOT-u spotkali się 29 marca na naradzie. Uzgodnili, że koszty akcji powinien pokryć Izrael. Podstawowym warunkiem miało być zapewnienie bezpieczeństwa polskich obywateli, placówek i samolotów. Przedstawiono te ustalenia ambasadorowi Izraela, który je zaakceptował. Służby objęły wzmożoną obserwacją Arabów przebywających w Polsce pod kątem możliwych kontaktów z ugrupowaniami terrorystycznymi, wzmocniły także kontrolę granic oraz inwigilację cudzoziemcówT. Kozłowski, Jak organizowano tranzyt Żydów z ZSRR, „Polityka”, 1.02.2017 (dostęp: 2021-12-27)..