Karol i Andrzej Drewnowscy zostali rozstrzelani w Palmirach 14 czerwca 1940). Od 1941 zaangażowany w konspirację w ramach Związku Walki Zbrojnej, następnie Armii Krajowej.

Wykształcenie W 1939 zdał egzamin do I Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie, w którym później uczestniczył w tajnych kompletach i zdał małą maturę; uczniami szkoły było jego trzech braci: Andrzej, Jerzy i Janusz. Po wojnie zamieszkał w Łodzi, gdzie w 1945 ukończył Liceum im. Stefana Żeromskiego. W tym samym roku rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Łódzkim, w 1947 debiutował jako krytyk w tygodniku „Kuźnica”. W 1949 przeniósł się na Wydział Filologiczny Uniwersytetu Warszawskiego, w tym samym roku rozpoczął pracę w Instytucie Badań Literackich PAN, w latach 1950–1951 był asystentem w Katedrze Literatury UW. Pracę magisterską obronił w 1952. W 1982 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych.

Praca dziennikarska Od 1950 pracował jako dziennikarz, w latach 1950–1955 kierował działem krytyki tygodnika „Nowa Kultura”, w 1953 opublikował reportaż z ZSRR Moskiewskie lato, a razem z Arnoldem Słuckim zbiór wierszy na X-lecie Związku Walki Młodych Zrodził nas czyn.