Mario i Czarodziej (Mario und der Zauberer) – napisane w 1929 i opublikowane w 1930 opowiadanie Tomasza Manna. Jest ono jednym z najbardziej otwarcie politycznych dzieł pisarza. Zostało stworzone w epoce rozwijających się systemów faszystowskich i autorytarnych (Mussolini we Włoszech, Stalin w Związku Radzieckim, Hitler w Niemczech) i stanowi ostrzeżenie przed biernością i bezwiednemu poddawaniu się charyzmatycznym, ale niebezpiecznym postaciom dyktatorów-faszystów.
Treść opowiadania Treść opowiadania stanowią wspomnienia mężczyzny dotyczące letniego pobytu jego rodziny we włoskim miasteczku Torre di Venere. Rodzina miała tam zamiar spędzić spokojny, relaksujący urlop, okazało się jednak, że uniemożliwia im to obecność głośnej, prostej i nieprzychylnie nastawionej do cudzoziemców włoskiej klasy średniej. Rodzina poddawana jest kolejnym bezpodstawnym szykanom – w restauracji hotelu Grand, w którym mieszkają, zabrania im się zajęcia miejsca na jasno oświetlonej werandzie, twierdząc, że „miejsca te są zarezerwowane dla włoskich gości”. Ostatecznie rodzina zostaje zmuszona do wyprowadzenia się z hotelu, jako że jedna z włoskich dam uskarża się na kaszel syna narratora. Wprowadzają się do pensjonatu Eleonora, który jest prowadzony przez panią Angiolieri, której dawną przyjaciółką była słynna włoska aktorka Eleonora Duse.